لبخند معجزه ای برای با هم بودن...
.
شکر برای همه چیز.برای وجوده همه کس و برای تمامه لحظاته خوشی که طعمشان را میچشم.... میرسم به داستانه ارامش...ارامشی که مدت هاست جستو جویش میکنم و مانند بازیه بچه گی ها به جایه شنیدن صدایه ضربات دست بر روی میز که بلندو کوتاه میشد صدای درونم شادمانو غمگین میشود... در جستو جویه ارامش ترسی بر تو غالب میشود...اما چاره چیست؟!؟! زندگیست..به کوتاهیه چندینو چند سالی که گذشت.. به کوتاهیه رفتنه یک عزیز.... اما همیشه فقط یک قانون در اخره کارست...چه برایه کسی که همیشه اضطرابش مانع رسیدن به ارامش شد.. چه برایه کسی که هیچ وقت ارامشش را گم نکرد...او نیز هنری داشت.. توکلی داشت به وسعته دریا که باز داشتنه آن نیز قصه ای داشت شاید به بلندیه دیده ادمی شاید به کوتاهیه زندگی... کاش میشد... زندگی را دوست داشت اما عاشقش نبود. کاش میشد... در بودن خوب بود و نبودن را باور داشت. کاش میشد... همه را بخشید و امیدوار بود که همه تو را میبخشند. کاش میشد.. دوست داشتنه دیگران تو را از خود غافل نکند. کاش میشد... ارزشه ادمی ها را فهمید . و کاش میشد... فقط مهر بود و تنفر فقط یک کلمه. چه باید کرد؟!این ها همه کاش هاییست که شاید مفهومه زندگی را مختل میکند چرا که همیشه تلخ یا همیشه شیرین محال است لا اقل در زندگی.... و تنها کاری که میتوان کرد:اگر تلخ بود بدون توقف قورت بده و شکر مثله همیشه پ.ن:حواسمون به فرصتایی که دارن بدو بدو میکنن باشه
خوبو خوش باشین
| Design By : Night Skin |
