کلی آدمه عاشقو ملتمسه دعا موقعه قنوته نمازه ظهر سرشونو بالا کرده بودنو با چشایی پر از اشک با خدای خودشون درد دل میکردن...تازه اون جا بود که میشد شکوه نماز جماعتو حس کرد وقته رکوع و سجده رفتنه سیله جمعیت...

یه مادر کناره ویلچره بچه ی معلولش با بغضی مادرانه میگفت : خدایا راضی ام به رضایه تو...

یه پیرزن با کمری خمیده لابه لایه جمعیت دعاش عاقبت به خیری جوونا بود و از امام رضا شفاعت میخواس...

و داستانی بود پشته زمزمه های تک تکه ادمایی که از کنارت رد میشدن.....

پ.ن: جایه همتون خالی.به یاده همه بودم .....

دکتر شریعتی : خدایا در برابر هر انچه انسان ماندن را به تباهی میکشاند مرا با نداشتن و نخواستن رویین تن کن.

پ.ن۲:خوبو خوشو شاد باشین .فعلا

 

نوشته شده در پنجشنبه هشتم اسفند 1387ساعت 16:1 توسط مهسا| |